W imieniu
30-tysięcznej grupy zawodowej osób pracujących w Ochronie Zdrowia
zwracamy się z uprzejmą prośbą do Pana Ministra o wyłączenie opisu
zawodu fizjoterapeuty z ustawy „O zawodach wykonywanych w Ochronie
Zdrowia.”
Ustawa ta szereguje 28 zawodów w grupie zawodów nie medycznych.
Wśród nich znalazł się zawód fizjoterapeuty. Można by zatem sądzić, że
jest to zawód paramedyczny co jest niezgodne z obowiązującą terminologią
naukową. Może to sugerować, iż fizjoterapia jest paranauką. Jednak to
stanowisko jest niewłaściwe, bowiem paramedycyna jest metodą leczenia
sposobami nie uznawanymi przez oficjalną medycynę.
Pani Minister, Ewa Kralkowska, w piśmie skierowanym do Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego jednoznacznie opisała zawód
fizjoterapeuty jako zawód medyczny.
Natomiast były konsultant krajowy w dziedzinie rehabilitacji prof.
dr hab. n. med. Andrzej Kwolek używa terminu rehabilitacja medyczna
jednoznacznie wskazując na medyczny charakter usług fizjoterapii, zaś
fizjoterapeutę jednoznacznie zalicza do grupy specjalności medycznych.
Podobne stanowisko zajmowali prof. dr hab. n. med. Wiktor Dega, twórca
polskiej rehabilitacji oraz prof.dr hab.n. med. Marian Weiss autorytet z
dziedziny rehabilitacji-zaliczając fizjoterapię, masaż leczniczy oraz
kinezyterapię do specjalności medycznych. Inni specjaliści, w tym prof.
dr hab. Tadeusz Mika oraz prof. dr hab. Janusz Nowotny zajmują
analogiczne stanowisko.
Pragniemy zwrócić uwagę Pana Ministra na fakt, iż fizjoterapeuta
jest jednym z nielicznych zawodów obok lekarza, lekarza stomatologa,
pielęgniarki i położnej, który bezpośrednio wykonuje czynności związane
z terapią pacjentów zarówno w ostrym jak i przewlekłym okresie choroby.
Współpracuje na zasadach partnerstwa zawodowego z lekarzem w zakresie
rehabilitacji leczniczej. Po lekarzach i pielęgniarkach, pod względem
liczebności, fizjoterapeuci są trzecią
grupą zawodową.
Kontakt fizjoterapeuty z pacjentem nie ogranicza się, tak jak w
niektórych, innych specjalnościach, tylko do czasu przewidzianego
procedurą (badanie, wykonywanie iniekcji, wykonywanie zabiegów
chirurgicznych itp.), ale jest dużo dłuższy i obejmuje bardzo szeroki
wachlarz procedur wykraczający bardzo często poza procedury czysto
fizjoterapeutyczne, oparty na codziennych wizytach zwłaszcza w
przypadkach przewlekłych. W większości schorzeń nie ma możliwości
powrotu pacjenta do pełnej sprawności, a nawet wyleczenia bez
stosowanych przez fizjoterapeutę odpowiednich technik i metod
fizjoterapeutycznych, (nadmieniam, iż większość metod stosowanych w
światowej rehabilitacji została opracowana przez fizjoterapeutów).
Częste bezpośrednie kontakty z pacjentem, poświęcanie więcej czasu
na rozmowę i wysłuchanie pacjenta, ulga, jaką bezpośrednio przynosimy
choremu, budzą duże zaufanie do fizjoterapeuty. Powrót pacjenta do pracy
zawodowej uzależniony jest od funkcjonalnej oceny i wdrożenia
funkcjonalnego postępowania fizjoterapeutycznego.
W związku z powyższym jeszcze raz proponujemy wykreślenie z
projektu ustawy o zawodach wykonywanych w ochronie zdrowia zawodu
fizjoterapeuty i podjęcie prac
legislacyjnych nad oddzielnym uregulowaniem tj. projektem ustawy o
zawodzie fizjoterapeuty /projekt jest gotowy, dwukrotnie czytany
w Sejmowej Komisji Zdrowia poprzedniej kadencji Sejmu /.
Argumenty przemawiające za takim
rozwiązaniem są następujące:
1. W państwach
członkowskich UE zawód fizjoterapeuty / physiotherapist / legitymuje się
niezależnością w wykonywaniu zadań merytorycznych, fizjoterapeuci
osobiście programują, realizują i kontrolują efektywność świadczeń
fizjoterapeutycznych.
2. W
naszym kraju w rozporządzeniu
Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 20 kwietnia 1995 roku z
późniejszymi zmianami w Klasyfikacji Zawodów i Specjalności w
rozdziale VI Ochrona Zdrowia jest zapisane, „...Specjalista z
rehabilitacji ruchowej jest bezpośrednio związany z ochroną zdrowia i
współpracuje na zasadzie partnerstwa zawodowego z lekarzem w zakresie
rehabilitacji leczniczej.
Do zadań specjalisty
rehabilitacji ruchowej należy przeprowadzanie badań diagnostycznych
umożliwiających określenie potrzeby i zakresu rehabilitacji ruchowej.
Zalecanie stosowania zabiegów i ćwiczeń oraz wykonywanie osobiste lub
nadzorowanie ich wykonania przez fachowy personel pomocniczy.
Z treści tego rozporządzenia jednoznacznie wynika,
iż zawód fizjoterapeuty jest zawodem
medycznym a kompetencje fizjoterapeuty polskiego są porównywalne
z kompetencjami fizjoterapeutów z krajów Unii Europejskiej.
3. Wykonywanie
zawodu fizjoterapeuty polega, podobnie jak wykonywanie zawodu
pielęgniarki, położnej, lekarza - na bezpośrednim udzielaniu świadczeń
zdrowotnych (usług o wyjątkowym charakterze społecznym) i jest to zgodne
z treścią Art. 18d ust. 1, pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej / Dz.
U. nr 91 poz. 408 z późn. zmianami /, z którego wynika, że :” osoba
wykonująca zawód medyczny, należy przez to rozumieć osobę, która na
podstawie odrębnych przepisów uprawniona jest do udzielania świadczeń
zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji
do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w
określonej dziedzinie medycyny”.
4. Biuro
Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu 13 grudnia 1996 roku udzieliło
odpowiedzi Posłance Krystynie Sienkiewicz na następujące pytania: Czy w
klasyfikacji zawodów występuje samodzielny
zawód fizjoterapeuty, czy ukończenie studiów wyższych w zakresie
wychowania fizycznego - kierunek rehabilitacji ruchowej bądź medycznego
studium fizjoterapii upoważnia do samodzielnego
wykonywania zawodu podobnie jak samodzielnym zawodem jest zawód
lekarza, pielęgniarki czy położnej, czy zawód fizjoterapeuty może być
zaliczany do zawodów medycznych, czy są przykłady innych krajów
w Europie lub Ameryce Północnej, w których występuje samodzielny zawód
fizjoterapeuty oraz samorząd fizjoterapeutów, czy w poprzednich
kadencjach Sejmu były składane do laski marszałkowskiej projekty ustaw o
zawodzie i samorządzie fizjoterapeutów. Odpowiedź brzmi następująco „
... z przedstawionych powyżej klasyfikacji wynika, że zawód
fizjoterapeuty jest zaliczany do
zawodów medycznych” i dalej „na podstawie informacji uzyskanych
w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej i AWF w Warszawie wynika, że
ukończenie studiów wyższych w zakresie wychowania fizycznego kierunku
rehabilitacja ruchowa bądź medycznego studium zawodowego z tytułem
technik fizjoterapii upoważnia do
samodzielnego wykonywania zawodu”.
5. Zaliczenie zawodu fizjoterapeuty
do zawodów medycznych jest potwierdzone także rozporządzeniem Ministra
Zdrowia w sprawie Rejestracji Zakładów Opieki Zdrowotnej, bowiem w
załączniku 5 w części dotyczącej personelu medycznego zawarta jest lista
osób wykonujących zawód medyczny i w tej grupie zawodów medycznych wylistowany jest magister
rehabilitacji ruchowej.
6.
W systemie ochrony zdrowia zawód fizjoterapeuty coraz powszechniej
wykonywany jest jako „wolny zawód”
w oparciu o przepisy ustawy o działalności gospodarczej – nie ma
niestety efektywnego systemu nadzoru nad tą działalnością. Nie mniej
jednak warunkach szczegółowych kontraktacji usług z Narodowym Funduszem
Zdrowia na 2004 rok jest możliwość bezpośredniego kontraktowania świadczeń zdrowotnych w zakresie
fizjoterapii jako samodzielny gabinet fizjoterapii bądź jako samodzielny
zakład fizjoterapii. Jest to zgodne z przyjętą przez Polskę Międzynarodową Klasyfikacją Procedur
Medycznych /Revision Clinical Modification St. Antony’s 1991
Inpatient Coding Guidelines/ ICD-9-CM
/ICD-9th, w której to są wymienione wszystkie procedury
diagnostyczno-terapeutyczne stosowane we współczesnej medycynie,
fizjoterapia występuje pod kodem 93. Wymienione są tu wszystkie
procedury fizjoterapeutyczne wraz z diagnostyką. Rehabilitacja w tej
klasyfikacji dotyczy tylko rehabilitacji mowy, czytania i rehabilitacji
ślepoty. Jak z powyższego wynika cały świat określa mianem
„fizjoterapia”, to co w Polsce nazywane jest rehabilitacją z
wynikającymi z tego implikacjami nie tylko merytorycznymi, ale przede
wszystkim finansowymi dla budżetu państwa.
7. Przynależność zawodu
fizjoterapeuty do zawodów medycznych, których wykonywanie nie jest
obciążone 22% podatkiem VAT potwierdza również Główny Urząd
Statystyczny, rozporządzenie Prezesa
Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Usług jednoznacznie
określa usługę fizjoterapeuty jako usługę
medyczną. W tej klasyfikacji podklasa 85.14.A dotyczy
Działalności Fizjoterapeutycznej obejmującej indywidualną lub zespołową
działalność fizjoterapeutów, prowadzoną w takich dziedzinach jak:
diagnostyka fizjoterapeutyczna, fizykoterapia, hydroterapia, masaż
leczniczy, terapia ruchowa, itp. Działalność ta może być prowadzona w
placówkach medycznych, takich jak: przychodnie ogólne, przyzakładowe,
zakładowe, szkolne, przy domach starców, przez specjalistyczne placówki
medyczne inne niż szpitale, w prywatnych gabinetach oraz w domu
pacjenta. Działalność paramedyczna obarczona podatkiem VAT jest w
podklasie 85.14.E.
8. W związku ze
specyfiką udzielanych świadczeń zdrowotnych fizjoterapeuta obowiązany
jest legitymować się szczególnymi
cechami psychofizycznymi i moralnymi (powinien być wymóg
niekaralności) oraz wysokimi, stale
podnoszonymi kwalifikacjami zawodowymi. Jest to zgodne ze Strategią rozwoju kształcenia ustawicznego
do 2010 roku przyjętą przez Radę Ministrów z dnia 08 lipca 2003
roku.
9.
Fizjoterapeuta, z uwagi na charakter otrzymywanych w toku wykonywania
zawodu informacji, musi przestrzegać
tajemnicy zawodowej, powinien działać zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz mieć
jasno określone zasady
odpowiedzialności zawodowej. W projekcie ustawy o zawodzie
fizjoterapeuty zarówno zasady tajemnicy zawodowej, etyki zawodowej oraz
odpowiedzialności zawodowej zostały jasno określone.
10. W Polsce
nadzór nad wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty pełni konsultant krajowy w
dziedzinie fizjoterapii .
11. Nadzór
merytoryczny nad pracą fizjoterapeutów ma faktycznie bardzo ograniczony
zakres z uwagi na brak właściwych instrumentów prawnych. Jest to kolejny
argument za osobnym uregulowaniem prawnym zawodu fizjoterapeuty. Nie ma
w Polsce jednolitych zasad określających dostęp do wykonywania tego
zawodu. W systemie pracują „fizjoterapeuci” legitymujący się bardzo
różnymi kwalifikacjami np. do wykonywania masażu leczniczego dopuszczane
są osoby po kursach. Opracowany projekt ustawy o zawodzie fizjoterapeuty
jednoznacznie określa tytuł zawodowy uprawniający do wykonywania tego
zawodu.
12. Dzięki
zasadzie swobodnego przepływu osób w Unii Europejskiej każdy obywatel
państwa członkowskiego UE ma prawo do wykonywania pracy w innym państwie
członkowskim UE na warunkach takich samych jak w kraju pochodzenia.
Jeżeli w Polsce zawód fizjoterapeuty nie będzie uregulowany, nie będzie
żadnego wpływu na to kto, z jakimi kwalifikacjami wykonuje w Polsce ten
odpowiedzialny zawód.
13.
System uznawania kwalifikacji odnosi się bowiem tylko do zawodów
regulowanych. W krajach Unii Europejskiej zawody, których „wykonywanie w
sposób niewłaściwy może spowodować utratę życia, zdrowia albo straty
moralne” są uregulowane specjalnymi przepisami szczegółowo określającymi
wymagania kwalifikacyjne i warunki konieczne do ich wykonywania. Zawód
fizjoterapeuty uregulowany jest w większości z państw europejskich,
między innymi w Szwecji, Norwegii, Danii, Finlandii, Niemczech, Francji,
Holandii, Wielkiej Brytanii i dlatego też w Polsce powinien mieć osobne
uregulowanie w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty.
14. Fizjoterapia
nie jest zasadniczą częścią rehabilitacji leczniczej, jest raczej tym
samym, lecz na świecie używa się pojęcia fizjoterapia, którą realizują
fizjoterapeuci. Fizjoterapia jest natomiast częścią rehabilitacji, w
skład której wchodzi rehabilitacja medyczna, rehabilitacja zawodowa,
społeczna i psychologiczna. Najpełniejszą definicję rehabilitacji
zawiera ustawa o rehabilitacji
zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych:
„rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w
szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych,
technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych zmierzających do
osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego
poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej” Dz.
U. Nr 123 z 1997 roku. Przedstawiona ustawa o zawodzie fizjoterapeuty
nie zaprzecza zasadom polskiego modelu rehabilitacji, który oparty
jest na interdyscyplinarnym zespole terapeutycznym. Wręcz odwrotnie
porządkuje wykonywanie tego zawodu w Polsce i uniemożliwia wykonywanie
świadczeń zdrowotnych przez ludzi nie posiadających uprawnień
fizjoterapeuty, weryfikuje dyplomy uzyskane w okresie powojennym w
Polsce i przyczyni się do rzetelnego sprawdzania kwalifikacji obywateli
z innych państw UE.
15. W placówkach
służby zdrowia w Polsce pracuje obecnie około 30 tysięcy fizjoterapeutów
z cenzusem szkół średnich i wyższych. Jest to trzecia po pielęgniarkach
i lekarzach najliczniej reprezentowana grupa zawodowa w ochronie
zdrowia, ludzi pracujących w bezpośrednim kontakcie z pacjentem.
16. Wśród
fizjoterapeutów jest wielu samodzielnych pracowników nauki z tytułem
Profesora włącznie, a cała grupa zawodowa nie posiada swojego statusu.
17. Polska
fizjoterapia posiada bogate tradycje kształcenia na poziomie
uniwersyteckim sięgające okresu przedwojennego. Z uwagi na to, że
ruchowe formy lecznicze w głównej mierze kształtowały wizerunek
fizjoterapii w świecie, historycznym zrządzeniem losu jest, że
kształcenie tego rodzaju specjalistów podjęły Akademie Wychowania
Fizycznego, w których funkcjonują wydziały i kierunki fizjoterapii
(przedtem nazywane rehabilitacją ruchową). Obecnie w Polsce kształcenie
fizjoterapeutów na poziomie wyższym prowadzone jest w pięciu Akademiach
Wychowania Fizycznego, w siedmiu Akademiach Medycznych, dwóch
Politechnikach i dwóch Uczelniach Pedagogicznych , w formie 5-letnich
studiów magisterskich i 3-letnich studiów licencjackich. Rocznie z
tytułem magistra fizjoterapii mury wspomnianych uczelni opuszcza około
1000 absolwentów. Ponadto w kraju mamy około 50 szkół policealnych
(2,5-letnich), gdzie prowadzone jest kształcenie na poziomie technika
fizjoterapii. Tutaj z kolei ilość absolwentów wynosi około 2000 osób
rocznie.
18. Polscy
fizjoterapeuci zwłaszcza ci, którzy posiadają dyplom wyższej uczelni, od
wielu już lat z powodzeniem weryfikują swoje kwalifikacje zawodowe w
wielu krajach świata (USA, Kanada, Anglia, Niemcy), co wiąże się m.in. z
faktem, że uczelniane programy nauczania dostosowane są do standardów
światowych. Aktualnie programy nauczania w pełni odpowiadają wymogom
Światowej Konfederacji Fizjoterapeutów WCPT oraz Unii Europejskiej.
19. Kształcenie
fizjoterapeutów na poziomie wyższym, realizowane jest we wspomnianych
uczelniach głównie w oparciu o kadrę z wykształceniem medycznym (z
tytułem profesora, doktora habilitowanego, doktora i magistra). Programy
nauczania obejmują (na przykładzie Akademii Wychowania Fizycznego w
Katowicach)
- Przedmioty kształcenia ogólnego w
tym m.in. historię rehabilitacji, informatykę, filozofię, logikę, etykę,
antropologię, socjologię, języki obce.
- Przedmioty podstawowe, w tym
m.in.: anatomię, biologię medyczną, biochemię, fizjologię, biofizykę,
biomechanikę, kinezjologię, psychologię pedagogikę, metodykę nauczania
ruchu, demografię i epidemiologię, zdrowie społeczne i zawodowe,
ekonomikę systemu zdrowia, metody badawcze, patofizjologię, kształcenie
umiejętności ruchowych.
- Przedmioty kierunkowe i zawodowe,
w tym m.in.: teorię fizjoterapii, kliniczne podstawy fizjoterapii,
kinezyterapię, fizykoterapię i masaż, protetykę i ortotykę,
programowanie rehabilitacji, fizjoterapię kliniczną (w ortopedii,
reumatologii, neurologii, pediatrii, kardiologii, pulmonologii,
ginekologii i położnictwie, geriatrii i psychiatrii), sport inwalidów,
podstawy odnowy biologicznej.
- Przedmioty dodatkowe, w tym m.in.:
studium zawodowe, zarządzanie w rehabilitacji, odnowa biologiczna,
studium instruktorsko-trenerskie (dyscyplina sportu inwalidów).
- Praktyki kliniczne, w tym
wdrożenia, w pracowni fizykoterapii, praktyki kliniczne I, II, III.
20. Całość
kształcenia realizowana jest w wymiarze 4.418 godz. Zajęcia z
przedmiotów sportowych tj. gimnastyka, lekkoatletyka itp., oraz obozy
sportowe obejmują zaledwie 444 godz. tj. około 10% ogółu przedmiotów.
Jak widać fizjoterapeuta otrzymuje wykształcenie w pełni
medyczno-uniwersyteckie.
21. Fizjoterapeuci, którzy ukończyli kierunek
fizjoterapii w Akademii Wychowania Fizycznego nie mają uprawnień
nauczycielskich do zajęć wychowania fizycznego, a zatem swoją przyszłość
zawodową mają wiązać z praktyką fizjoterapeutyczną wykonywaną w
społecznych jednostkach służby zdrowia oraz w prywatnych gabinetach
fizjoterapii. Pozostałe zawody wymienione w projekcie ustawy o zawodach
wykonywanych w ochronie zdrowia, kształceni są nie tylko dla potrzeb
ochrony zdrowia np. dietetycy.
22. Fizjoterapeuci z cenzusem wyższej
uczelni od wielu już lat zdobywają z tego zakresu specjalizację I i II
stopnia ( stosownie do regulacji prawnych Ministra Zdrowia i Opieki
Społecznej - w ramach specjalizacji medycznych).
23. Biorąc pod
uwagę światowe, a zatem i europejskie trendy w zakresie świadczenia
usług medycznych należy uznać, że fizjoterapia stała się niezbędnym
rodzajem świadczeń w zakresie lecznictwa podstawowego, rehabilitacyjnego
jak i w profilaktyce wielu chorób cywilizacyjnych. Perspektywy rozwoju
fizjoterapii obok medycyny ogólnej i klinicznej jak i pielęgniarstwa są
na świecie i zarazem w kraju bardzo dobre.
24. Jedyną grupą
na świecie, której przyznano określone kompetencje i zadania z zakresu
fizjoterapii są fizjoterapeuci.
25. Występuje
pilna potrzeba ochrony rynku usług fizjoterapeutycznych przed osobami,
które otwierają rozmaite gabinety rehabilitacyjne, a nie mają do tego
nawet ogólnego wykształcenia medycznego. Warto poddać pod rozwagę
medyczne, humanitarne i społeczne skutki takiego stanu rzeczy. Przy
okazji warto nadmienić, że prawo do usług fizjoterapeutycznych w jakimś
sensie wpisały do swojej ustawy o zawodzie pielęgniarki, nie mając z
tego zakresu wykształcenia.
26. Pojawi się za
chwilę po wejściu do Unii Europejskiej potrzeba ochrony rynku usług
fizjoterapeutycznych przed fizjoterapeutami z innych krajów.
27. Na świecie
fizjoterapeuci są grupą zawodową o ustalonym i jasnym statucie
zawodowym, a interesów tej grupy bronią odpowiednie związki zawodowe czy
też samorządy fizjoterapeutów. Tego rodzaju związki i samorządy
funkcjonują od wielu lat w USA, Kanadzie, Australii i Krajach Unii
Europejskiej.
28. W momencie
wdrażania w naszym kraju systemu ubezpieczeń zdrowotnych finansowanie
rozmaitych świadczeń medycznych, w tym także fizjoterapeutycznych z całą
pewnością wymaga racjonalnego gospodarowania skromnymi z konieczności
środkami. Na obecnym etapie występuje całkowity brak nadzoru nad rynkiem
usług fizjoterapeutycznych
29. Pojawiające
się tendencje zakwalifikowania fizjoterapii do grupy tzw. innych zawodów
wykonywanych w ochronie zdrowia należy uznać za brak znajomości istoty
zawodu i próbę jego dezawuowania. Jest to jedna z ostatnich grup
zawodowych pracujących w służbie zdrowia, która w znacznej części
posiada wykształcenie wyższe i tytuły naukowe. Nie jest to zawód
pomocniczy wobec wielu podstawowych usług medycznych, lecz w jego istotę
wpisana jest samodzielna działalność terapeutyczna zgodnie z posiadanymi
kompetencjami. Zrównanie fizjoterapeutów np. z technikami radiologii,
protetyki itp. nie prowadzącymi jako takiej działalności leczniczej,
należy uznać za wysoce niefortunne i szkodliwe z punktu widzenia
organizacji świadczeń zdrowotnych jak i interesów całej rzeszy chorych i
niepełnosprawnych.
30.
Fizjoterapeuci swoje umiejętności dot. badania pacjentów, stawiania
diagnozy funkcjonalnej z uwzględnieniem rozpoznania lekarskiego oraz
ustalania postępowania usprawniającego w zakresie kinezyterapii i
fizykoterapii, potwierdzają w czasie praktycznej części egzaminu
specjalizacyjnego na I i II stopień .Są w stanie samodzielnie prowadzić
fizjoterapię.
31. Ciągły
kontakt z pacjentem oraz uwzględnione ciągłe szkolenie fizjoterapeutów
daje szansę modyfikacji programów leczenia usprawniającego w sposób
naturalny, czyli najbardziej korzystny dla pacjenta.
32. Grupę
fizjoterapeutów nobilituje fakt, że twórcami większości metod
diagnostyczno-leczniczych stosowanych współcześnie w świecie, w
rehabilitacji -są fizjoterapeuci.
33.
Fizjoterapeuci w Polsce biorą czynny udział w spotkaniach naukowych
różnych towarzystw, organizują kongresy, sympozja, szkolenia, warsztaty,
podczas których w sposób merytoryczny wykazują wartość swoich działa.
Przyjęcie proponowanych rozwiązań wpłynie niewątpliwie na
podniesienie jakości świadczonych usług w zakresie fizjoterapii, ale
przede wszystkim umożliwi lepsze wykorzystanie środków finansowych.
Przedstawiając powyższe, bardzo prosimy Pana Ministra o pozytywne
ustosunkowanie się do naszej prośby i umożliwienie prac nad odrębną ustawą o zawodzie fizjoterapeuty,
zapewniającą ochronę tytułu zawodowego oraz autonomiczność zawodu co
będzie zgodne z uregulowaniami prawnymi w Unii Europejskiej a także z
rozwiązaniami ogólnoświatowymi w odniesieniu do fizjoterapeutów.
