.

Szanowny Panie,

        W odpowiedzi na pismo z dnia 24 czerwca 2005 r. , znak: ZG PTF-MZ nr 10/06/05, otrzymane 15 lipca br. z Departamentu Kontroli, Skarg i Wniosków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w sprawie przestrzegania przez jednostki samorządu gminnego przy prowadzeniu ewidencji działalności gospodarczej postanowień art. 19 ustawy z dnia 02.07.04 o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18.01.1996 o kulturze
fizycznej, uprzejmie wyjaśniam w ramach kompetencji Departamentu co następuje. 
         Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej /SDG/ (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z póżn. zm.), jeżeli przepisy szczegó1ne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio przez osoby legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych. Oznacza to, ze przedsiębiorca nie musi sam legitymować się stosownymi kwalifikacjami, o ile dysponuje nimi osoba przez niego zatrudniona, która bezpośrednio wykonuje działalność  gospodarczą danego rodzaju.
Jednocześnie art. 43 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej /UoKF/ (Dz. U. Z 2001 r. Nr 81, poz. 889 z p6in. zm.) stanowi, iż czynności z zakresu rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą być prowadzone wyłącznie przez osoby legitymujące się posiadaniem uprawnień zawodowych w tym zakresie

W piśmie Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii zawarte jest stwierdzenie, zgodnie z którym ww. przepisy nie są stosowane przez organy samorządów gminnych prowadzących ewidencję działalności gospodarczej, bowiem podmioty te rejestrują dzialalnos6 gospodarczą we wspomnianym wyżej zakresie nie wymagając w ogóle od osób ubiegających się o zarejestrowanie takiej działalności wykonania uprawnień zawodowych (profesjonalnych) z zakresu rehabilitacji ruchowej czy fizjoterapii.
Powyższa konstatacja nie znajduje oparcia na gruncie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Art. 7b ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. -Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), który określa co powinno zawierać zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji (przepis ten ustawa SDG utrzymała w mocy do końca 2006 r.), nie przyznaje organowi ewidencyjnemu (gminie) uprawnienia do weryfikacji czy wnioskujący o wpis posiada stosowne uprawnienia zawodowe. Co więcej, w odniesieniu do wymienionych w tym przepisie czterech rodzajów danych (oznaczenie przedsiębiorcy, oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy, nr PKD oraz daty rozpoczęcia działalności), organ nie ma prawa żądać od przedsiębiorcy udowodnienia prawdziwości tych danych - wpisuje je do ewidencji zgodnie z ich treścią podaną we wniosku o wpis.
W związku z tym nie sposób się zgodzić, z zarzutem "braku stosowania" przez gminy art. 19 SDG w zw. z art. 43 UoKF. Odmienną natomiast jest sytuacja, w której to, następczo, w trakcie wykonywania czynności z zakresu rehabilitacji ruchowej oraz zabiegów fizjoterapeutycznych dojdzie do ustalenia, iż osoba wykonująca działalność w zakresie tych czynności nie posiada stosownych uprawnień. W takim wypadku zastosowanie będzie miał przepis art. 57 ust. 2 UoKF, który stanowi, iż kto nie będąc do tego uprawnionym prowadzi działalność w zakresie sportu profesjonalnego lub narusza przepisy dotyczące  bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej podlega karze grzywny. Sankcja ustanowiona w tym przepisie ma właśnie chronić pacjentów poprzez eliminację osób bez stosownych uprawnień, co w efekcie ma zapewnić pomoc medyczną w tym zakresie na profesjonalnym poziomie.